Item toegevoegd aan winkelwagentje!!

Naar winkelwagentje

Historie Nederland


Zomer 1996: Hans Matla zat in de tuin met een doos met losse cassettebandjes en lege doosjes. Welk bandje hoort in welk doosje? Iets wat in die tijd zeer herkenbaar was. Er was een bandje bij, dat zijn bijzondere aandacht trok. Het was niet bekend welk stuk het was, er stond niets op geschreven en het bleek ook niet direct te traceren. Het maakte echter grote indruk. Al snel zat Hans in de tuin te roepen hoe mooi het was en dat hij dit uit ging voeren. Zijn gezin dacht: “heb je hem weer . . . “ Snel startte Hans een zoektocht naar de oorsprong. Dat leverde niets op. Geen enkele muziekbibliotheek, concertorganisatie of uitgever had iets wat hier op leek.

Na ca 9 maanden zoeken was er contact met een neef uit Nieuw Zeeland die op bezoek was geweest: of hij een muziekcassette miste. Dat bleek zo te zijn en het werd het duidelijk, dat het om delen uit ‘The Jerusalem Passion’ ging, geschreven door de Australiër Murray Wylie. Met die informatie ging Hans aan de slag, maar ook dat leverde in Nederland niets op. Neef Matla stuurde vanuit Nieuw-Zeeland alvast de muziek op en direct stond het voor Hans vast: dít ga ik uitvoeren! Hoe, waar en met wie dat wist hij nog niet, maar dat het zou gebeuren, dat stond vast. Meewarig schudde zijn gezinsleden hun hoofd: “hij heeft weer wat …………”

Er werd contact opgenomen met de componist en gevraagd naar materiaal in Nederland. Nee, het was niet bekend in Nederland, vertelde ook de componist, alleen in Australië en Nieuw Zeeland. Hij zou materiaal sturen. Maar er kwam niets en de moed werd bijna opgegeven. Na lange tijd - precies op 5 december! – bracht de post een aantal grote dozen met 200 koorboeken, met al het (handgeschreven) orkestmateriaal, video’s en CD’s, enzovoorts. Wij konden van start! Naast deelname van enthousiaste koren werd een projectkoor opgericht.

Hans wilde geen directe concurrent zijn voor de gevestigde avondkoren. Hij bedacht dat het wel handig zou zijn om op zaterdagmorgen te repeteren. ”Zaterdagmorgen….???!!! Nee, dan slaap ik uit, of ik doe boodschappen of ik zit eerst in mijn ochtendjas met koffie de krant te lezen .…… “enz. Het werd hem afgeraden. Toch begon hij na de nodige informatie te hebben uitgedaan met een eerste repetitie in de Opstandingskerk in Voorburg. Goed bereikbaar met openbaar vervoer, grote parkeerplaats, keuken in eigen beheer, extra zalen om gesplitst te kunnen repeteren enzovoorts maar ……. Zou men dan toch gelijk hebben? Om 7 min. voor half elf waren er 9 mensen.

Dat aantal was bij het begin om half 11 uitgeroeid tot 13 gegadigden ...  Hans wilde door de achterdeur naar huis, maar aangezien de kerk geen achterdeur had zei hij maar: “Goedemorgen u bent een koor . . . “ Ah, …. Er kwam nog iemand net even over half elf binnen en toen een paar tegelijk en zo druppelde het door: kennelijk in de veronderstelling dat je vanaf half 11 kon binnenlopen. Om 10 voor 11 zaten er 87 koorleden en dat groeide uiteindelijk uit tot 120. Of het nu de eerste mooie dag van het jaar was of een feestweekend, of het hagelde en sneeuwde of slecht uitkwam, steeds was de repetitiezaal vol! Andere koren gingen ook het stuk instuderen en de gezamenlijke repetities bleken steeds weer hele bijzondere ervaringen te zijn. Er werd goed en plezierig gewerkt in een sfeer, die warmte en betrokkenheid uitstraalde.

 Uiteindelijk resulteerde dit in een eenmalig concert: 20 maart 1999: in een uitverkochte Grote Kerk in Den Haag zongen in totaal 260 koorleden en beleefden 1200 luisteraars een bijzonder concert van een bijzonder muziekstuk waar nog niemand van had gehoord van een componist waar niemand van had gehoord. Maar waar wel alle koorzangers een mooie en warme herinnering van mee naar huis namen. Het was gelukt: er had iets speciaals plaatsgevonden! Een prachtig slot van een eenmalig bedoeld concert.

Echter, de koorzangers begonnen zich te roeren: het was toch niet echt eenmalig? Zoiets bijzonders moet toch worden herhaald? Ineens is er dan een volgende stap: we doen het nog een keer en dan in 2000, in de Doelen Rotterdam. Zo, ….gelijk groot uitpakken? Maar dat was niet de reden, er was (en is) eigenlijk maar 1 zaal in Nederland waar dit stuk het beste tot zijn recht komt: de grote zaal van De Doelen in Rotterdam.

Het koor op de zaterdagmorgen werd een zelfstandige organisatie en ging verder onder de naam “Corda Vocale”. Weer werden er enthousiaste koren gezocht om mee te zingen en dat resulteerde in een 2e concert, gegeven op 7 maart 2000 in Concertgebouw De Doelen te Rotterdam. Dit bleek een zeer succesvol vervolg te zijn, waar de interpretatie van Hans Matla buitengewoon tot z'n recht bleek te komen. Zonder dat er over een traditie werd gesproken werd het stuk in oktober 2001 weer in de Doelen uitgevoerd, ditmaal met de toevoeging van andere zeer verrassende elementen. De “JP” kreeg daarna een vervolg in diverse nieuwe projecten.

 

Zie verder: CONCERTEN